Þótt eftirspurn eftir endurhæfingarþjónustu sé að aukast í mínu landi og endurhæfingarkerfið á þriðja stigi sé einnig í stöðugri þróun, eru auðlindir endurhæfingarþjónustu aðallega einbeittar á almennum sjúkrahúsum á þriðja stigi, sem enn eru aðallega til þess fallnar að veita sjúklingum á bráðastigi endurhæfingarþjónustu. Fullkomið þriggja stiga endurhæfingarkerfi í þróuðum löndum getur ekki aðeins tryggt að sjúklingar fái viðeigandi endurhæfingarþjónustu, heldur einnig tímanlega tilvísun til að spara lækniskostnað.
Sem dæmi má nefna Bandaríkin, þar sem þriðja stigs endurhæfing er almennt framkvæmd á bráðafasa endurhæfingarstofnunum, aðallega fyrir sjúklinga í bráðafasa til að grípa inn í meðferð eins fljótt og auðið er á bráðasjúkrahúsum eða almennum sjúkrahúsum til að framkvæma sjúkrarúm; annars stigs endurhæfing er almennt framkvæmd á meðferðarstofnunum eftir bráðafasa, aðallega eftir að ástand sjúklingsins er stöðugt er hann fluttur á endurhæfingarsjúkrahús til endurhæfingarmeðferðar; fyrsta stigs endurhæfing er almennt framkvæmd á langtímaumönnunarstofnunum (endurhæfingarstöðvum og göngudeildum samfélagsins o.s.frv.), aðallega þegar sjúklingar þurfa ekki sjúkrahúsinnlögn og hægt er að flytja þá í samfélags- og fjölskylduendurhæfingu.
Þar sem uppbygging innviða endurhæfingarlækningakerfisins krefst kaupa á miklum fjölda endurhæfingarlækningatækja, gaf heilbrigðisráðuneytið út „Leiðbeiningar um uppbyggingu og stjórnun endurhæfingarlækningadeilda á almennum sjúkrahúsum“ árið 2011 og „Grunnstaðlar fyrir endurhæfingarlækningadeildir á almennum sjúkrahúsum (tilraun)“ sem gefnir voru út árið 2012. Til dæmis þurfa almenn sjúkrahús á 2. stigi og hærra að koma á fót endurhæfingarlækningadeildum og setja upp staðlaðan endurhæfingarlækningabúnað. Þess vegna mun síðari uppbygging endurhæfingarlækningatækja leiða til mikillar eftirspurnar eftir endurhæfingarlækningatækjum og þar með knýja áfram þróun allrar endurhæfingarlækningatækjaiðnaðarins.